با گسترش محیط های یادگیری الکترونیکی یا مجازی، سامانه های مدیریت یادگیری (LMS ) گوناگونی طراحی شده است. بلک بورد، فرست کلس، وب سی تی و .... نمونه هایی از سامانه های مدیریت یادگیری هستند که فرآیند آموزش الکترونیکی از ابتدا تا انتها ثبت می کنند. برخی از صاحب نظران معتقدند این سامانه ها بیشتر از دید فنی و مدیریتی فرآیند آموزش الکترونیکی را کنترل و مدیریت می کنند. طراحان این سامانه ها اغلب افراد فنی یا مهندسانی هستند که مکانیزم های اداره و کنترل آموزش حضوری را در این سامانه ها می گنجانند. صاحب نظران( مانند تری اندرسون) با انتقاد از این رویکرد درباره این سیستم ها می گویند؛ سیستم های مدیریت آموزش نه سیستم یادگیری.

با گسترده شدن این انتقادات از سامانه های مدیریت یادگیری رویکردی جدیدی در طراحی سامانه های مدیریت یادگیری پا گرفته، که بر طراحی نرم افزارهای جمعی(social software ) تاکید دارد. این نرم افزارها ابزارهای شبکه ای هستند که به یادگیرنده امکان می دهند تا با در کنترل داشتن زمان، مکان، نحوه حضور، فعالیت، هویت و شیوه ارتباط  به کمک دیگران یاد بگیرد. مبنای نظری طراحی این گونه نرم افزارها نظریه یادگیری سازنده گرایانه است که بر مشارکت، تعامل و فعال بودن در یادگیری تاکید دارد. از مدت ها پیش در فکر تدوین مقاله ای با درباره سامانه های مدیریت هستم و امیدوارم بتوانم در آینده نزدیک نوشته ای در این زمینه عرضه کنم.