دانشگاه تربیت معلم اولین مرکز آموزش عالی یا دانشگاه ایران است که حدود سال پیش یعنی ۱۲۸۷ تاسیس شد. این دانشگاه ابتدا برای تربیت نیروی انسانی مورد نیاز دبیرستان های آن زمان تاسیس شد و به همین دلیل عنوان تربیت معلم بر آن نهاده شد.

    در سال ۱۳۸۳ ( مهرماه) برای تحصیل در مقطع دکترای برنامه ریزی درسی وارد این دانشگاه شدم و در خرداد ماه ۱۳۸۷ از رساله خود  به راهنمایی دکتر محمد عطاران دفاع کردم. در مورد این دانشگاه قبل از ورود و در حین تحصیل از افراد قضاوت های گوناگونی شنیدم. قبل از ورود به این دانشگاه از افراد می شنیدم که این دانشگاه برای پذیرش دانشجوی دکترا سو گیرانه عمل می کند ولی در مدت این چهار سال دیدم که این موضوع بسیار کمتر از دانشگاه های دیگر در اینجا متداول است.

   این دانشگاه با اینکه نسبت به برخی از دانشگاه های دیگر مانند دانشگاه تهران، شهید بهشتی، علامه طباطبایی و دانشگاه های شهرستان ها بی سرو صدا و به عبارتی شهرت کمتری دارد ولی از برخی جهات زیر فراتر از دانشگاه های دیگر عمل می کند:

۱) نمره زبان انگلیسی. دانشجوی داوطلب ورود به دوره دکترای دانشگاه تربیت معلم باید نمره ۵۰ در MCHE کسب کند، در حالیکه دانشگاه های دیگر مانند علامه، تهران و تربیت مدرس و شهید بهشتی آزمون زبان خاص خود را دارند که سطح آنها بسیار پایین تر از MCHE است.

۲) فرآیند داوری پایان نامه ها. این دانشگاه ها برای پایان نامه کارشناسی ارشد یک داور خارجی و یک داور داخلی و برای رساله های دکتری دو داور خارجی و یک داور داخلی تعیین می شود. داوری پایان نامه های  کارشناسی ارشد در برخی از دانشگاه ها فقط با یک داور داخلی انجام می شود.

۳) پذیرش بورسیه یا هیات علمی. برای پذیرش هیات علمی حداقل سه مقاله علمی- پژوهشی نیاز است. در حالیکه برخی از دانشگاه ها شرط مقاله علمی- پژوهشی در استخدام ندارند و برخی دیگر مانند دانشگاه شهید بهشتی دو مقاله علمی- پژوهشی را شرط گذاشته است.

...

این سخت گیری برای حفظ حیثیت علمی دانشگاه بسیار مفید و سودمند است و دانشگاه نیز در مقابل این سخت گیری های منطقی باید ویزگی های یک محل علمی و اکادمیک را داشته باشد که در برخی موارد این دانشگاه چنین شرایطی را ندارد. از فارغ التحصیلان و دوستانی که تجاربی در مورد این دانشگاه دارند لطفا به این نوشته اضافه نمایند.