ما انسان های خوشبختی هستیم که با حداقل اتلاف وقت و کمترین هزینه می توانیم با دوستان، همکاران و آشنایان خود ارتباط برقرار کنیم. حتی دسترسی به منابع اطلاعاتی برای ما به قدری آسان شده که به سهولت می توانیم، با متخصصان جهانی و بین المللی ارتباط داشته باشیم و از منابع اطلاعات گوناگون بهره بگیریم. اما انگار در کشور ما جامع عمل پوشیدن چنین دنیایی چندان با واقعیت سازگار نیست.

 زمانی که می شنویم، ایران در چاپ مقالات بین المللی رتبه قابل قبولی به دست آورده، در شاخه های گوناگون پزشکی با پیشرفت های جهانی موازی گام بر می دارد. حداقل این سوال به ذهن می رسد که دانشمند یا استاد و یا دانشجوی ایرانی چه اندازه می تواند در محافل بین المللی و جهانی حضور یابد. چون کسب جایگاه در هر عرصه ای بستگی به حضور مداوم دارد. مانند اینکه ما بگوییم فوتبال قوی داریم، اما هیچ بازیکنی در لیگ های قوی اروپایی نداشته باشیم یا نتوانیم در جام جهانی شرکت کنیم. برای رشد رشته های دانشگاهی و ارتقاء علمی جامعه باید استادان و دانشجویان بین المللی داشته باشیم، زیرا در عصر زندگی می کنیم که دستاوردهای علمی ما می تواند به مناطق مختلف جهان صادر شود و این مهم نیازمند بستر سازی مناسب است. همان طور که این روزها همه متفق القولند که برای رشد فوتبال ملی باید مربی بزرگ و بین المللی داشته باشیم و از این بابت خوشحالیم که بین المللی ترین مرد فوتبال ایران برای این کار انتخاب شده است.

ولی ای کاش، به همان اندازه که مسئولین ما زمینه را برای ورزشکاران برای بین المللی شدن فراهم می کنند، به همان اندازه برای دانشمندان و متخصصان این کشور نیز وقت اختصاص دهند. شرکت در یک کنفرانس خارجی برای یک استاد ایرانی به اندازه شرکت در ده یا بیست کنفرانس داخلی زمان بر و انرژی بر است که اغلب به دلیل برخی از محدودیت های بسیار ساده و پیش پا افتاده.

وزارت علوم با یک اقدام سودمند می تواند زمینه مناسبی برای بین المللی کردن علم این کشور، و بالتبع استادان آن فراهم سازد. به امید روزی که استادان علاقمند ایرانی بتوانند با حداقل صرف زمان در محافل بین المللی حضور یابد.