مسائل مهمی مانند اشتغال و رفع بیکاری، تورم، گرانی، قیمت ارز و مسائلی از این قبیل موضوعات داغ این محفل هاست. اما آنچه که در این میان از آن غفلت می شود پرداختن به مسائل آموزش و پرورش  در سطح آموزش عمومی، آموزش عالی و آموزش های شغلی است. در موارد معدودی برخی از کاندیداها تنها به سند ملی آموزش و پرورش اشاره کرده اند و در مواردی نیز برخی از آنها از درددل های دانشجویان و تنگناهای اقتصادی معلمان سخن گفته اند. هر چند پرداختن به مشکلات دانشجویان و معلمان بسیار حائز اهمیت است اما موضوع مهم آموزش و پرورش در عصر دانایی محوری و در جامعه اطلاعاتی امروزی، بسیار مهم تر و اساسی تر از این گونه نگاه هاست.

اقتصاد دانان معترفند که مسائل اقتصادی تنها با سازوکارهای اقتصادی و با دستکاری مکانیزم هایی همچون؛ تعدیل سیاست های تولیدی، کاهش یا افزایش نقدینگی، راه اندازی بنگاه های کوچک و غیره قابل حل نیست. البته ممکن است این راه حل ها در کوتاه مدت و برای رفع برخی بحران ها مناسب و جوابگو باشد لیکن در میان مدت و درازمدت جواب نخواهد داد. حل مسائل جامعه اعم از مسائل اقتصادی و فرهنگی در درجه اول به مهارت، دانش، فرآیندهای فکری، خلاقیت مسئولین و شهروندان بستگی دارد. بر این اساس اگر این مهارت ها و صلاحیت ها در شهروندان یک جامعه به خوبی توسعه داده نشود یا اساسا طرحی برای این کار وجود نداشته باشد، لاجرم آن سیاست های اقتصادی پس از یک دوره کوتاه مدت وضع را بدتر نیز خواهد نمود.

آری امروزه در بحث از رسالت های آموزش و پرورش از تربیت عمومی و تربیت تخصصی سخن به میان می آید. تربیت عمومی به پرورش ویژگی های شخصی(خلاقیت، تفکر منطقیف انتقادی، سواد فناورانه)، اجتماعی( ارتباط با دیگران)، اخلاقی( رعایت قوانین، التزام به معیارهای انسانی) و فرهنگی( آگاهی از ادبیات، رسوم و معنویات) دلالت دارد و تربیت تخصصی یا شغلی به مهارت دهی به افراد برای کسب شغل در آینده تاکید می کند. اما ویژگی های عمومی افراد نقش مهمی در شغل و نحوه ایفای آن دارد. امروزه در هر شغل داشتن خلاقیت، اعتماد به نفس، مهارت به کارگیری فاوا، وجدان کاری و التزام به کیفیت از ضروریات است. اخیرا فصلنامه تعلیم و تربیت ویژه نامه زمستان 91 شماره 112 را به بررسی رابطه بین اشتغال و آموزش و پرورش اختصاص داده است و مقالات خوبی در این زمینه ارائه شده است. در برخی از این مقاله ها به ارتباط بین اشتغال و آموزش به دقت و ظرافت توجه شده است.

بنابراین جامعه و شهروندان باید از دولت آینده مطالبه کنند که چه طرحی برای بهبود کیفیت آموزش و پرورش دارد؟