کارگاه تکنولوژی آموزشی

روزهای ۱۹ تا بیست و یکم اسفند ماه هشتاد و شش کارگاه آموزشی سه روزه ای را در دانشگاه آزاد واحد نجف آباد برای اعضای هیات علمی این دانشگاه برگزار کردیم. "دانشگاه آزاد واحد نجف آباد بزرگترین مساحت دانشگاهی را در ایران دارد و حدود بیست و سه هزار نفر دانشجو در مقاطع مختلف کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در این دانشگاه تحصیل می کنند." اینها جملاتی است که از راننده ای که فرودگاه اصفهان آمده می شنوم، ابتدا فکر کردم شاید چندان صحت نداشته باشد ولی در این سه روز دیدم که واقعا یک واحد دانشگاهی جامع و به معنای تمام دانشگاه در این شهر دایر و مدیریت می شود. تمامی کارها با برنامه و دقیق است. هماهنگی مثال زدنی در بین بخش های مختلف این دانشگاه به وضوح دیده می شود. خلاصه در این دوره سه روزه کوچک ترین ناهماهنگی را در این دانشگاه ندیدم.

خلاصه، سیلابس دوره،قبل از آغاز دوره به دستم نرسید و خودم سیلابسی را برای این دوره تهیه کردم و برای آنها فرستم و دوره را براساس این سیلابس تنظیم و طراحی نمودم. به شرح زیر

سیلابس دوره هشت ساعته «تکنولوژی آموزشی»

زمان

سیلابس

رئوس مطالب

30/ 10 – 30 /8

تکنولوژی آموزشی و مفاهیم آن

- مفهوم تکنولوژی آموزشی

- نظریه های یادگیری و آموزشی

- مفهوم ارتباط

- تکنولوژی در آموزش

30/12- 30/10

طراحی آموزش دانشگاهی

- تدوین هدف های آموزشی

- تهیه و تعیین محتوا

- ارائه فعالیت های یادگیری

- انتخاب استرتژی تدریس

- تعیین راهبردهای ارزشیابی از آموخته ها

30/ 15- 30/13

طراحی محیط های یادگیری(عملی)

- آشنایی با فناوری اطلاعات و آموزش دانشگاهی

- انواع دانشگاه ها در عصر اطلاعات

- استفاده از فناوری در آموزش دانشگاهی

30/17- 30/ 15

شیوه های جستجو و ارتباط در اینترنت(عملی)

-نحوه یافتن منابع اطلاعاتی

- آشنایی با ایجاد و شرکت در گروه های خبری

- ایجاد وبلاگ آموزشی

در ابتدای دوره پرسشنامه ای برای اطلاع از ویژگی های ورودی شرکت کنندگان به عمل می آمد تا در صورت لزوم تغییراتی در حین اجرای دوره در رئوس مطالب انجام شود.

در این کارگاه هر روز یک گروه از استادان حضور می یافتند و قبل از ظهر در کلاس های نظری و بعد ازظهر در کلاس های شرکت می کنند. در بحث های نظری استادان با تجربه نکاتی راذکر می کردند که برایم بسیار سودمند و آموزنده ای بود. این دوره به همان اندازه که مرا خسته می کرد به همان اندازه نیز برایم جالب بود. حتی یکی دو بار یکی از استادان باتجربه به من گفت، خودت را این قدر خسته نکن،

به هر حال تجربه پر بار و آموزنده ای بود که   استادان از رشته های مختلف مانند؛ پزشکی، فنی، علوم انسانی، هنر و ..   حضور داشتند ومباحث و سوالات  حالبی طرح و بررسی می شد.

انسان های عصر اطلاعات

 ما انسان های خوشبختی هستیم که با حداقل اتلاف وقت و کمترین هزینه می توانیم با دوستان، همکاران و آشنایان خود ارتباط برقرار کنیم. حتی دسترسی به منابع اطلاعاتی برای ما به قدری آسان شده که به سهولت می توانیم، با متخصصان جهانی و بین المللی ارتباط داشته باشیم و از منابع اطلاعات گوناگون بهره بگیریم. اما انگار در کشور ما جامع عمل پوشیدن چنین دنیایی چندان با واقعیت سازگار نیست.

 زمانی که می شنویم، ایران در چاپ مقالات بین المللی رتبه قابل قبولی به دست آورده، در شاخه های گوناگون پزشکی با پیشرفت های جهانی موازی گام بر می دارد. حداقل این سوال به ذهن می رسد که دانشمند یا استاد و یا دانشجوی ایرانی چه اندازه می تواند در محافل بین المللی و جهانی حضور یابد. چون کسب جایگاه در هر عرصه ای بستگی به حضور مداوم دارد. مانند اینکه ما بگوییم فوتبال قوی داریم، اما هیچ بازیکنی در لیگ های قوی اروپایی نداشته باشیم یا نتوانیم در جام جهانی شرکت کنیم. برای رشد رشته های دانشگاهی و ارتقاء علمی جامعه باید استادان و دانشجویان بین المللی داشته باشیم، زیرا در عصر زندگی می کنیم که دستاوردهای علمی ما می تواند به مناطق مختلف جهان صادر شود و این مهم نیازمند بستر سازی مناسب است. همان طور که این روزها همه متفق القولند که برای رشد فوتبال ملی باید مربی بزرگ و بین المللی داشته باشیم و از این بابت خوشحالیم که بین المللی ترین مرد فوتبال ایران برای این کار انتخاب شده است.

ولی ای کاش، به همان اندازه که مسئولین ما زمینه را برای ورزشکاران برای بین المللی شدن فراهم می کنند، به همان اندازه برای دانشمندان و متخصصان این کشور نیز وقت اختصاص دهند. شرکت در یک کنفرانس خارجی برای یک استاد ایرانی به اندازه شرکت در ده یا بیست کنفرانس داخلی زمان بر و انرژی بر است که اغلب به دلیل برخی از محدودیت های بسیار ساده و پیش پا افتاده.

وزارت علوم با یک اقدام سودمند می تواند زمینه مناسبی برای بین المللی کردن علم این کشور، و بالتبع استادان آن فراهم سازد. به امید روزی که استادان علاقمند ایرانی بتوانند با حداقل صرف زمان در محافل بین المللی حضور یابد.