دانشگاه های مجازی در دنیا با هدف های مختلفی راه اندازی و توسعه یافته است. در برخی از  کشورهای توسعه یافته مانند کانادا ( دانشگاه البرتا) و آمریکا ( دانشگاه فونیکس) هدف عمده دانشگاه های مجازی  همگانی ساختن آموزش عالی است. در کشورهای در حال توسعه مانند یونیتار مالزی هدف از راه اندازی دانشگاه مجازی کاستن فشار از هجوم جوانان به دانشگاه های سراسری و افزایش دسترسی جوانان به آموزش عالی است. مهم ترین تفاوت این دو را باید در فرهنگ دانشگاهی و دانشجویی جست و جو کرد. در کشورهای توسعه یافته افراد عمدتا برای یادگیری بیشتر به دانشگاه مجازی روی می آورند ولی در کشورهای جهان سوم هدف اصلی از رفتن به دانشگاه و دانشگاه های مجازی کسب مدرک تحصیلی و عواید بعدی آن است.

در ایران توسعه دانشگاه های مجازی خط و مشی مشخص و روشنی ندارد. دانشگاه های متعددی مانند دانشگاه شیراز، خواجه نصیر، امیرکبیر، علوم حدیث، علم و صنعت، مهر البرز و .... در برخی از رشته ها به صورت مجازی دانشجو می پذیرند . البته اغلب آنها از طریق شیوه فراگیر اقدام به پذیرش دانشجو می نمایند و تنها بعضی از دانشگاه ها مانند خواجه نصیر از طریق کنکور سراسری دانشجوی مجازی می گیرد.

دانشجوی دوره های مجازی باید برخی از ویژگی های زیر را دارا باشد: خود انگیخته باشد، علاقه مند به موضوع باشد، تکنولوژی پذیر و خلاق باشد، برای یادگیری بیشتر تحصیل کند نه برای کسب مدرک و ....

البته همه این موارد شرط لازم به حساب می آیند نه شرط کافی.

بنابراین به افراد علاقمند این رشته ها توصیه می کنم:

1-      اگر رشته مجازی دلخواه شماست. انتخاب کنید و هرگز این دوره ها را با دانشگاه های حضوری مقایسه نکنید.

2-      اگر فردی خود اتکا و مستقل هستید، این رشته ها را انتخاب کنید . در این محیط هر چند شما همیشه با استاد در ارتباط هستید ولی این ارتباط از نوع مجازی است و نه حضوری.

3-      اگر با اینترنت آشنایی دارید، این دوره ها گزینه خوبی است.

4-      اگر با زبان انگلیسی آشنایی دارید، شرکت در این دوره ها می تواند در آینده شما را به منابع جهانی متصل کند.